اجتماعیتربیت کودک

تربیت بدون فریاد

فریاد کشیدن شایعترین واکنش والدین در برابر کودک است. هدف ما فرو نشاندن واکنش احساسی والدین در برابر کودک است. ما این روش را تربیت بدون فریاد می نامیم. واکنش هایی مانند قهرکردن با کودک یا جبران کردن و تاوان خطاهای کودک را دادن نیز روش های دیگر فریاد کشیدن هستند. روش های بی اثری که ما برای ایجاد رابطه ای ایده آل با کودک بکار می گیریم.

در تربیت بدون فریاد هدف این است که شما ابتدا خود را آرام کنید سپس ارتباط خود را با کودک حفظ کنید. این را با یک تغییر اساسی آغاز کنید. تربیت موضوعی نیست که به کودکان مربوط شود بلکه مربوط به والدین است.

بزرگترین دشمن والدین

بزرگترین مشکل اکثر والدین واکنش هیجانی در مقابل کودکان است. ما وقتی احساس می کنیم که نمی توانیم شرایط را کنترل کنیم دچار سردرگمی می شویم. بجای اینکه با اضطراب سعی کنیم کودک خود را کنترل کنیم، بایستی رفتارهای احساسی خود را کنترل کنیم.

زیانبارترین دروغ درباره تربیت این است که والدین بجای کودکان مسئول رفتار فرزاندنشان هستند. اکثر مردم فکر می کنند که تربیت به این معنی است که کودک را جوری بار بیاورند که درست فکر و درست رفتار کند. فرزندان ما از همان طفولیت درباره آنچه که می خواهند انجام دهند به تدریج توانایی های خود را بکار می گیرند. آنها کم کم خود انتخاب می کنند که چگونه تصمیم بگیرند و رفتار کنند. آنها بدون دلیل خاصی تصمیم می گیرند متفاوت با ما رفتار کنند.

اگر شما تصمیم بگیرید که خود را مسئول کارهای فرزندتان بدانید، مجبورید تا آنها را برنامه ریزی کنید تا درست تصمیم بگیرند. این روش شبیه رام کردن است. شما مجبورید با زور آنها را به سمت خوب بودن سوق دهید. در این حالت شما احساس مهم بودن و مسلط بودن بر شرایط راخواهید داشت ولی کودک شما احساس ضعف و بی کفایتی می کند. لازم نیست شما همه امور را کنترل کنید. کنترل اموری را در دست بگیرید که قابل کنترل هستد.

با کنترل خود، کنترل امور را در دست بگیرید

حقیقت تاسف انگیز این است که بسیاری از ما در ارتباط با دیگران در شرایط هیجانی، کنترل خود را از دست می دهیم. زمانی که شما نیاز دارید حتما دیگران حرف شما را بپذیرند و تایید کنند، در واقع کنترل هیجانی خود را به دست آنها سپرده اید. پاسخ های هیجانی شما بستگی به خودتان دارد شما حق انتخاب دارید. در این حالت چگونه ممکن است کودکی شما را کوره بدر ببرد و کاسه صبرتان را لبریز کند. او چنین توانایی را ندارد. شما کنترل خود را از دست می دهید چون می خواهید کنترل چیزی را بدست بگیرید که به شما مربوط نمی شود.

مسئول بودن

مسئول بودن بدین معنی است که با تشویق و ترغیب کودک کاری کنید به صورتی خودانگیخته رفتار کند. هدف تاثیر روی کودک است. به هیچ وجه نبایستی به زور فرزند را وادار به اطاعت و فرمانبرداری بکنید. این شیوه تاثیر کوتاه مدت دارد. اگر ارتباط با کودک را به سمت مواضع مخالفت جویانه و کشمکش ببرید، ناخواسته به سمتی می روید که ما را به جنگ و مبارزه وامی دارد.

استفاده از ابزار خشونت در تربیت به کودک خواهد آموخت که مهم ترین هدف برنده شدن است و زور و قدرت راه رسیدن به آن.

فریاد کشیدن

وقتی بر سر کودک فریاد می کشید، یک پیام را به او منتقل می کنید که من را آرام کنید! در حقیقت مثل این است که با التماس از آنها می خواهید که اضطراب و تنش شما  را فروبنشانند.

در واقع شما اعتراف می کنید که تحمل اینکه آنها از شما اطاعت نمی کنند و حرف شنو نیستند را ندارید. شما از اینکه نمی توانید وضعیت را کنترل کنید آشفته هستید و نمی توانید خود را کنترل کنید. شما تمام واکنش های هیجانی خود را به کودک ارتباط می دهید. از کودک می خواهید از شما پیروی کامل کند تا آرام بگیرید. عملا به او می گویید من را آرام کن چوم خودم نمی توانم. این به معنای آن است که شما دکمه کنترلتان را به فرزند خود داده اید. چگونه کودک این همه فشار را تحمل کند. بله! شما کل فشار عاطفی را در شرایطی که تنش بین شما ایجاد شده روی ناپخته ترین فرد خانواده گذاشته اید.

کنترل از راه دور، واکنش های هیجانی خود را از کودکتان پس بگیرید. برای حفظ اقتدار در خانواده و گذاشتن تاثیری ماندگار در رفتار کودک، ابتدا خود را آرام کنید. شما بایستی نگرانی خود را کنترل کنید و نگذارید به کودک منتقل شود تا شرایط بدتر نشود.

حفظ خونسردی

به محض اینکه شما به عنوان یک منبع آرامش بخش در خانه تبدیل شوید، سلطه و نفوذ شما نیز تغییر جهت می دهد. آنچه کودکان ما نیاز دارند، والدینی است که آرامش خود را حفظ می کنند بخصوص وقتی که شرایط بهم می ریزد.

آرامش، شرایط آشفته ای را که نمی خواهید ایجاد شود دور می کند و در سایه آن شما می توانید مشکل را حل کنید.در این حالت شما به عنوان منبع الهام بخش برای فرزندتان، در سایه اعتماد و احترام عمیق بین خودتان خواهید بود و بدون فریاد کودک خود را تربیت می کنید.

معنای تربیت

والدین بیشترین نفوذ روی کودکان را دارند. از طرفی والدین نمی توانند مسئولیت تمام انتخاب و تصمیم های کودک را به عهده بگیرند چون در این صورت کودک برای بزرگسالی آماده نمی گردد. پس بهتر است اینگونه بگوییم ما به جای فرزندمان مسئول نیستیم ولی نسبت به آنها مسئول هستیم. به این معنی که آنچه را که فکر می کنید برای آینده فرزندتان لازم است انجام دهید. این امر مستلزم این است که به روابط بلندمدت خود با کودکتان نگاه جدی بیندازید.

کودکان حیوانات دست آموز نیستند. اگر فرزند شما خودگردان بار نیاید، هر ایمانی که در او شکل بگیرد واقعا مال خود او نیست. ما بایستی به فرزندمان بیاموزیم که در نهایت خودش مسئول اعمال و رفتارش است. فرزند بایستی در مسیری قرارگیرد که فردی خودگردان، مسئول و مصمم بار آید.

ویژگیهای شخص مستقل

  • می داند در زندگی چه می خواهد و برای آن تلاش می کند.
  • او با دیگران مشورت می کند ولی نهایتا خود تصمیم می گیرد.
  • عقاید و رفتارش با هم همخوانی دارد.
  • خود را مسئول رفتارهای خود می داند.
  • از انتقاد استقبال می کند اما بلافاصله آن را به عنوان یک حقیقت نمی پذیرد.
  • بدون نیاز دیگران از خود مراقبت می کند

تربیت فرزند خودگردان

ابتدا باید خود فردی خودگردان بشویم، به ویژه در ارتباط با فرزندمان. رسیدن به این هدف نیازمند ایجاد حریمی است که فرزندمان بتواند در آن خود تصمیم بگیرد و ما بتوانیم آرامش خود را حفظ کنیم.

اگر بخواهیم او را کنترل کنیم تا به آنچه که می خواهیم برسد مبارزه بی امانی شکل می گیرد. والدین سعی می کنند فرزندشان را مهار کنند و او برای کسب آزادی بیشتر تلاش می کند. نهایتا دو طرف یکدیگر را مقصر اشتباهات دیگری خواهند دانست.   

بهترین شرایط آن است که به فرزندمان اصول زندگی را بیاموزیم. به آنها آزادی دهیم تا خود تصمیم بگیرند تا آن اصول را بکارگیرند یا مخالفت کنند و با عواقب آن روبرو شوند. این بهترین روشی است که کودک را برای بلند شدن از زمین آماده می سازد.

حریم فرزند

برای تربیت کودک خودگردان، کودکان به حریمی از آن خود نیاز دارند تا در آن دست به آزمایش بزنند و خود تصمیم بگیرند. احساس اینکه تا حدودی بر پیرامون خود کنترل دارند برای سلامت جسمی و روانی آنها لازم است. اگر این فضا و حریم را به آنها ندهید یا کودکی یاغی خواهید داشت یا منفعل و آدم آهنی.

به حریم فرزندتان احترام بگذارید و آن را با عمل نشان دهید. مثلا اگر اتاق مال کودک است زیر رو کردن وسایلش معنی ندارد.

 کودکان بایستی از ما فاصله بگیرند تا آنچه ما دوست داریم بشوند یعنی بزرگسالانی خودفرمان. بنابراین حال که به ما نزیک هستند با حفظ و احترام به حریمشان فاصله گرفتن صحیح را به آنها بیاموزیم.

خلاصه ای برگرفته از کتاب تربیت بدون فریاد نوشته ی هال ادوارد رانکل(ترجمه اکرم کرمی)

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن